Kendime özgü o marazi kopukluk haline geçtim. İnsanlarla beraberken, iyi de olsalar kötü de, çoğu kez duygularım sekteye uğrar, yorulup her şeyi bırakırım. Kibarımdır. Kafa sallarım. Kimseyi incitmek istemediğim için anlıyormuş gibi yaparım. Başımı en çok belaya sokan zaaflarımdan biridir bu. Başkalarına müşfik davranmak zaman zaman ruhumu dilimlenmiş bir hamura çevirir.
Olsun. Elimde değil. Beynim duruverir. Dinlerim. Tepki veririm. Ve onlar orada olmadığımı fark edemeyecek kadar aptaldılar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder